Test Wegetatywno-Rezonansowy WRT lub VEGA – TEST, jest metodą diagnostyczną opracowaną w Niemczech przez lekarza H.Schimmela w 1978 roku. Zasady metody Vega Test oparte są na pionierskiej wiedzy o  elektropunkturze Dr. Reinhold Voll-a ( EAV : Elektro – Akupunktura Volla ) oraz prac takich specjalistów z dziedziny diagnostyki  bioelektronicznej jak W. Schmidta czy H. Pflauma.

Polega on na wyszukaniu jednego punktu biologicznie aktywnego na palcach dłoni, który będzie reprezentatywny dla całego organizmu. Poprzez dokładnie dobrany punkt można bardzo precyzyjnie uzyskać pełną informację o pracy wszystkich układów i narządów, a przede wszystkim odszukać patogeny: wirusy, bakterie, grzyby, pleśnie, obleńce, tasiemce, przywry, pierwotniaki, które mają istotny wpływ na funkcjonowanie naszego organizmu.
I tylko przez jeden biologicznie aktywny punkt, za pomocą aktywnej elektrody, wprowadzamy do organizmu określone wibracje, czekając na ich rezonans, bowiem każda forma życia posiada swój własny, niepowtarzalny zakres częstotliwości.

Wszystko w naszym ciele ma swoje wibracje i organy i pasożyty, które dzięki odpowiedniej aparaturze i bogatym medycznym preparatom zapisanym elektronicznie w bazie danych, możemy namierzyć, leczyć i eliminować. Nie trzeba już korzystać z ogromnych ilości fiolek z różnymi preparatami aby skutecznie odszukać obciążenia w organizmie człowieka. Każdy napotkany i sklasyfikowany patogen może być bardzo precyzyjnie namierzony i usunięty za pomocą skrupulatnie dobranych częstotliwości (rezonansu dla każdej komórki pasożyta) i generatora, który za pośrednictwem odpowiednich miedzianych elektrod ręcznych i nożnych, będzie przekazywał do organizmu badanej osoby indywidualny zestaw częstotliwości.

Metoda ta jest bardzo skuteczna, bezbolesna i nieinwazyjna. Pozwala określić z dużą dokładnością patogeny i przyczyny dolegliwości (najczęściej przewlekłych)

W Centrum Bioreznonansowym w Dąbrowie Górniczej dysponujemy nowoczesnym sprzętem firmy LIDOMED-BIO do przeprowadzenia tych testów.

Biorezonans zalecany jest szczególnie przy następujących schorzeniach:

  • alergia, astma, zapalenie spojówek, półpasiec, opryszczki nawrotowe, łuszczyca, epilepsja, bóle mięśni, stawów
  • choroby reumatyczne, nerwobóle
  • nerwice, choroby przewodu pokarmowego
  • zaburzenia hormonalne, choroby tarczycy, kory nadnerczy
  • choroby serca i układu krążenia (zaburzenia rytmu serca), nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze, choroby wieńcowe
  • stany zapalne dróg oddechowych
  • zaburzenia słuchu
  • rekonwalescencja po zabiegach chirurgicznych i ciężkich schorzeniach
  • nadmierny apetyt
  • zwyrodnienia

 

Vegatest daje możliwość ustalenia:

  • charakteru procesu patologicznego: zapalny, alergiczny, toksyczny, zwyrodnieniowy, nowotworowy,
  • lokalizację procesu, stadium jego rozwoju i rozległość (łagodny, złośliwy, z przerzutami lub bez),
  • rodzaju czynników chorobotwórczych wywołujących infekcję lub ich połączenia (wirusy, bakterie, pierwotniaki, helminty itd.),
  • wpływ na pacjenta czynników z otoczenia (obciążenia geopatyczne, promieniowanie elektromagnetyczne, substancje toksyczne),
  • wpływ na pacjenta różnych czynników psychoemocjonalnych wywołujących zaburzenia psychosomatyczne i wewnętrzne,
  • wpływ na pacjenta każdej terapii.

FAQ: Jaka jest różnica między testem metodą Volla a testem Vega (metoda Schimmela) ?

Metodą Volla mierzy się absolutne wartości przewodnictwa punktów. Każdy punkt odpowiada za jeden narząd. Wartość wskaźnika w punkcie charakteryzuje stan czynnościowy związanego z nim narządu, a podczas testowania medykamentów odzwierciedla reakcję tego narządu na testowany preparat. Metodą Schimmela wszystkie pomiary wykonuje się w jednym punkcie reprezentatywnym, a stan czynnościowy narządu można określić wyłącznie testując odpowiednie preparaty testowe ze specjalnych zestawów na zasadzie „tak – nie”. Według takiej samej zasady prowadzi się testowanie medykamentów.
Reprezentatywność punktu mierzy się metodą Schimmela przy pomocy tak zwanej pulsacji. Ilość pomiarów jest teoretycznie nieograniczona, lecz w praktyce zmęczenie punktu jednak występuje, lecz nie jest ono tak wyraźne, jak w metodzie Volla i trzeba dysponować określonym doświadczeniem aby je dostrzec.